Yeşilçam; biraz kaçış, biraz teselli, biraz hayal, ama en çok da toplumsal hafıza.
Yeşilçam deriz ama aslında sokaklarının çoğu gerçekte aynı 2–3 sokaktır.
İlk aklıma gelenlerden Türkan Şoray Kanunları efsanesi! Öpüşme sahnesi, gece çekimleri yok. Sınırlama Şoray’ı sınırlamadı, ikonlaştırdı.
Ya Cüneyt Arkın! Normal dövmez, ok atmazdı – yapacaklarını uçarak yapardı. Nayır ve nolamazları unutulabilir mi?
Hulusi Kentmen’in üniforması! Emekli deniz astsubayıydı. Baba, amca veya komutan rollerinde hep babacandı, izleyicinin akrabası gibiydi.
Başroldekiler kız-erkek fark etmez, fakir ama gururluydu.
Kötüler! Aslı pamuk gibi olan Yeşilçam’ın Erol Taş gibi ‘kötüler’, seyirciden ne zılgıtlar yemiştir. Çünkü Yeşilçam’da kötülük fazla gerçek, iyilik ise fazla umut doluydu.
Ağlama sahneleri! Yeşilçam’da ağlamak oyunculuk değil, neredeyse bir törendi. Kamera yaklaşır, müzik yükselir, yüz sabitlenirdi. Seyirci de ağlardı!
Mutlu sonlar! TSE garantili teselli belgesiydi! Gerçek hayatta olmayan adalet, seyirciyi film sonunda beklerdi. Çok az kötü biten film hatırlarım ve hâlâ kızarım! Sanırım ‘dayan, yalnız değilsin!’ mesajıydı…
Bavul! Göçün sessiz ama taşınabilir tanığıydı. Tren garları, otobüs terminalleri ve elde bir bavul…
Taşındığını hep ama açıldığını hiç hatırlamıyorum!
Yukarıdaki sahne fotoğrafında Yeşilçam’dan bu anıların hepsi görünmüyor ama oyunda hepsinden bir şeyler bulmak mümkün. Unutmadan, sahnede bavul var!
Yeşilçam, oyun
Gelelim oyuna…
Yazarı genç bir yetenek, Uğur Saatçi.
Oynayanlar, hepsi yetenekli gençler.
Sahneye koyan Perde Sanat.
Perde Sanatı kuranlar iki kocaman yürek; İbrahim Sevinç ve Caner Karadağ.
Oyunun konusu Yeşilçam…
Sahne, ‘Artizz Kahvesi’!
Yeşilçam Sokağı’ndaki kahvehanelerde ‘bir gün bir filmde oynama’ ve elbette ardından ‘ünlü olma’ umudunu yitirmeyenlerin hikayesini anlatıyor. Hikâye birden askeri darbeyle kesilecek gibi oluyor, kesilmiyor!
Güldüren, düşündüren bir oyun.
Yazanı, oynayanı bizden, yaşananları da yakın tarihimizden.
Yazanın ve oynayanların yorumlarıyla.
Tuluat geleneği de var oyunda – anında eklemeler de yapılıyor, oyuncular da diğer oyuncu arkadaşının performansına dayanamıyor seyircilerin gülmesine katılabiliyor, unutulan replikleri hatırlatıyor!
Samimi, sıcak ve komik.
Bizim gittiğimiz akşam hoşumuza giden başka bir gözlemimiz de oyuna Ankara seyircisinin hakkını vermesi oldu. Salon tıklım tıklımdı.
Yeşilçam’ın hafızasından ince bir toz kaldırıyorsunuz, yolunuz açık olsun Gençler!
Not. Gazete Pano’da Ankara, Antalya ve İstanbul’da oynayacakları oyunların programını bulabilirsiniz.
Yorumlar kapalı.