Bir kuşun yerde kanat çırpışı kadar çaresizdi koca bedeni…
Kaldırımda yarı baygın yatıyor, hayatın bütün yükünü taşımış da artık kendini taşıyamaz olmuş gibiydi.
Etrafında toplanan kalabalık; meraklı bakışlar ve uğultulu sesler arasında, kimse onu gerçekten görmüyor, Herkes konuşuyor, ama kimse anlamıyor gibiydi. kalabalıklar artıp dağılıyor geriye yalnızlığı kalıyordu.
Gün batarken gelen kamyon, onun için bir son yolculuk gibiydi. Koca bedeni kamyonun arkasına yerleştirilirken yanan canı
Kırık bacağı, susuzluğu ve çaresizliğiyle bilinmeze doğru sürüklenirken içinde tek bir ses tek bir soru tek bir endişe vardı,
“Kimse gerçekten beni fark etmeyecek mi? Bu son yolculukta bir dokunuş, bir ses, bir merhamet olmayacak mı?” Sesiydi Onca yıllık hizmetimin ödülü bir çöp konteynırında can vermek mi olacaktı.
Kamyondaki yolculuk… Sonun başlangıcı mıydı, yoksa yeni bir başlangıç mı?
Sabahın ilk ışıklarıyla gözlerini araladığında
Bir çocuğun avuçlarından dudaklarına akan su ile kuruyan dili ve dudakları ıslandıkça Verdiği ferahlık ve yaşattığı his yeniden doğuş gibi
Hayatın yeniden başlaması gibi oldu.
Günler boyunca sürdü bu ferahlık hissi çocuğun o minik eli yaralarını, tenini okşadı durdu günler boyunca o el bedeninden Ruhuna değiyordu sanki.
Bu dokunuş Yaşama tutunmasına, yeniden doğuşuna umut oldu, bedenine güç verdi.
Baharla birlikte sadece yaraları değil, umudu da yeşerdi iyileşti
Artık ayakta kalmak, iyileşmek için bir nedeni vardı artık o minik elin sahibini sırtında dağ bayır dolaştırmak için heyecanlanıyordu.
Sevilmek ve sevmek için ayakta kalmalıydı.
O minik elin dokunuşundaki sevginin verdiği güç ile hızla iyileşti. Yaraları sarıldı, bedeni toparlandı.
Kırlar dağlar ve çiçekli bahçeler her ikisi içinde yeni bir yaşam oldu.
Zamanla anlaşıldı ki bu hikâye, kaldırımda yatan bir eşek bedenin değil; kalbi kırılmış bir insanın hikâyesiydi.
Ve o minik el, bir çocuk elinden öte… sevginin ta kendisi olduğuydu.
Çünkü sevda…
Bazen bir yarayı sarar, bazen bir hayatı yeniden başlatır.
Kırık bir kanadı onarır, imkânsızı imkanlı kılar.
Bir sonu, yeni bir başlangıca dönüştürür.
Ve insanı hayata bağlayan en güçlü duygu
Sevdadır dedirtir.
Bir dokunuşla başlayan,
Bir hayatı baştan yazan en derin güç. Sevdadır.
